Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

ΦΟΒΑΜΑΙ..............

Δεν μας εφταναν ολα τα αλλα, τωρα ηρθε και η καρδια να παρει μερος στο παιχνιδι.
Δεν ειναι τιποτα λενε οι γιατροι.....αποτελεσμα της νοσου.....
Δεν ειναι τιποτα αυτο, δεν ειναι τιποτα εκεινο, μα καλα;
η ζωη του δεν ειναι τιποτα για αυτους!
Για εμας ομως ειναι το παν..........
Λιγη αξιοπρεπεια στον θανατο, που ειναι πολυ προσωπικό θεμα ζηταμε τιποτε αλλο.
Καθε ανθρωπος αξιζει αξιοπρεπές θανατο νομιζω.
Ενα σκυλι πατας στον δρομο και το σκεφτεσαι για πολλές μερες.......

ΦΟΒΑΜΑΙ  αυτα που ερχονται......
δεν ξερω αν ειμαι ετοιμη και δυνατη να τα αντιμετωπίσω ρε παιδια.

Δεν μου φτανει ο καιρος που εμεινε να πω ποσο τον αγαπω, ποσο τον ευχαριστω για οτι εγινα,
ποσο πολυτιμες ειναι οι ιστοριες του στα παιδια μου, ποσο πολυ θα λειπει καθε φορα που θα ερχεται στο μυαλο μας.

Δεν μπορω να κλαψω, δεν ξερω γιατι;
Εγω που κλαιω σε μια ταινια και δεν μπορω να σταματησω, τωρα στερεψα νομιζω και δεν μπορω να βγαλω δακρυ.....
Αραγε μηπως περιμενουν την κατάλληλη ωρα για να αρχισουν να κυλάνε;
Να λοιπον που δεν ηταν η Ανοιξη,
ηταν το προαισθημα, αυτο το απαίσιο προαίσθημα που σε κουρελιάζει.

22 σχόλια:

Lily είπε...

Καλημέρα Πουαντερί μου

Να κάνεις υπομονή και να μην φοβάσαι. Και είμαι σίγουρη ότι ξέρει πόσο τον αγαπάς. Το βλέπει όταν βλέπει εσένα να είσαι δίπλα του...

Φιλάκια

rena είπε...

O οργανισμός σου φτιάχνει άμυνες για ν' αντέξεις γι αυτό δεν μπορείς να κλάψεις τώρα δεν πρέπει ακόμα όσο για την αγάπη σου μην ανησυχείς όλοι οι γονείς ξέρουν ότι τα παιδιά τους τους αγαπάνε εσύ δεν το ξέρεις;
Υπομονή και κουράγιο!

φουρτουνιασμενη ψυχη ( fortounata) είπε...

να κάνεις υπομονή,ξέρει ότι τον αγαπάς.

Betty's Cuisine είπε...

Κάνε υπομονή για να δίνεις και σε κείνον κουράγιο...
Σίγουρα καταλαβαίνει την αγάπη που του έχεις, μην έχεις καμμία αμφιβολία γι αυτό...
Προσπάθησε να κρατηθείς δυνατή!

ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΞ είπε...

υπομονή, δεν είναι καιρός για δάκρυα, πρέπει να μείνεις ψύχραιμη για να δίνεις κουράγιο στον πατέρα σου που τώρα σε χρειάζεται

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

΄Πάντα θα αναρωτιέσαι.
Θα έχεις τις αμφιβολίες σου πως δεν δεν πρόφτασες να πεις τα σ΄αγαπώ.
Μη σκιάζεσαι το ξέρει πολύ καλά!
Το έχει δει χιλιάδες φορές στα μάτια σας!
Τον έχετε κάνει ευτυχισμένο!
Το "θηρίο" που μου έγραψες στην Πασχαλινή ανάρτηση σου δυστυχώς έχει και τέτοιες επιπτώσεις.
Ποτέ δεν ξέρεις μπορεί και να γυρίσουν τα πράγματα!
Σου κρατώ το χέρι και στο χρωστάω γιατί κάποτε μου το άπλωσες και εσύ και δεν το ξεχνώ.
Μια δυσκολία είναι και τα προαισθήματα να μη βγουν αληθινά.

loulou είπε...

Βρε κοριτσακι μου , κάνε υπομονη..
τι άλλο μπορεις να κάνεις?
Πρέπει να εισαι δυνατη,δεν εισαι μόνη σου...
Εχεις, μην ξεχνας και δυό αγγελούδια που σ'εχουν ανάγκη!!
Το σπουδαίο ειναι οτι σας εχει κοντά του, δίπλα του!!
Φιλια καλό απόγευμα.

Loulou

MINIMARKET είπε...

ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΩΡΑ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ?
ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ.
ΤΟ ΣΟΚ ΗΤΑΝ ΙΣΧΥΡΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΑ ΘΕΩΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΕΞΑΛΛΟΥ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΕΡΝΑΜΕ.
Η ΠΙΣΤΗ ΟΤΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ , ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΔΩ, ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΜΑΣ.
ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΦΙΛΗ ΜΟΥ!

anthivolon είπε...

Σου το είπαν και οι προηγούμενες θα σου το πω κι εγώ. Πρέπει να φανείς δυνατή, να κάνεις κουράγιο για να μπορείς να δώσεις αυτά που τώρα έχει ανάγκη. Θέλει να σας βλέπει δυνατούς για να παίρνει θάρρος. Έτσι είναι, παίρνουμε κουράγιο από τους δικούς μας ανθρώπους μόνο όταν τους βλέπουμε κι αυτούς δυνατούς. Άλλωστε η ίδια η "φύση" σου δίνει δύναμη για να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι στα δύσκολα κάθε φορά. Λίγο - πολύ περάσαμε κι εμείς όλοι απ'αυτά τα μονοπάτια και κάτι ξέρουμε. Κουράγιο και δύναμη.
Σε φιλώ

Ανώνυμος είπε...

Μην σκεφτεσαιετσι...ειναιλαθος σου,να ξερεις κατι δεν χρειαζεται να ξερει τιποτε εκεινος,αυτος απλα θελει να εισαι εκει,αυτο κανε και λειτουργησε με την καρδια σου.Μην αναρωτιεσαι,ολα θα ερθουν με την ωρα τους,το δακρυ,ηφωνη,αλλα και η σιωπη...Δαναιδα

ΕΛΕΝΑ είπε...

Πουαντερίτσα μου είσαι πολύ τυχερή!!
Ναι, ναι, δεν σε κοροϊδεύω.
Εχεις την δυνατότητα να του πεις όλα όσα νοιώθεις, είναι ακόμα ζωντανός.
Εχασα τον πατέρα μου από την μια στιγμή στην άλλη, εκεί που περπατούσε στον δρόμο, έπεσε και έσβυσε.
Δεν ήταν ούτε 60 χρονών.
Εχουν περάσει 22 χρόνια από τότε, αλλά μέχρι σήμερα έχω το παράπονο ότι δεν πρόλαβα να του πω όσα ήθελα.
Ισως γιατί δεν περίμενα ότι θα φύγει τόσο νωρίς, νόμιζα ότι θα τον έχω για πολλά χρόνια ακόμα.
Πες του λοιπόν όλα όσα νοιώθεις, προλαβαίνεις!!
Οσο για το αν θα αντέξεις??
Η γιαγιά μου έλεγε, Θεέ μου βοήθησέ με να μην ζήσω όλα όσα μπορώ να αντέξω.
Τα πάντα αντέχουμε!
Να παρακαλάμε μόνο ένα.
Να φύγουμε πριν από τα παιδιά μας.
Γιατί το αντίθετο, δεν αντέχεται με τίποτα.

XRYSOULA είπε...

Ξαδερφούλα κουράγιο.Σε σκέφτομαι και ελπίζω μέσα από την καρδιά μου τα καλύτερα.Κράτα γερά φιλενάδα...
Εκείνος έχει περισσότερη ανάγκη να βλέπει εσάς καλά πίστεψέ με. Παίρνει δύναμη από εσάς .
Σ'αγαπάω πολύ, φιλάκια καλή μου.

Πλεκτο Εγκωμιο είπε...

Πουαντρίτσα καλησπέρα! Τώρα πρέπει να σταθείς δυνατή οχι μονο για σένα αλλά για εκείνον και τα παιδιά σου! Δεν πρέπει να σε βλέπουν έτσι! Δεν πρέπει να φοβάσαι!
Όσο για τους γιατρούς... ένα θα σου πω. Νοσηλευτηκε η γιαγια μου σε κλινική ιδιώτική...παρακαλώ για αναπνευστικά προβλήματα!Το αποτέλεσμα ήταν να την πάρουμε με διάσειση,με πρησμένο και μελανιασμένο πρόσωπο και με μικρο κακώσεις στην πλάτη και στη μέση! Γιατι;;; Γιατι η γυναικούλα χτύπαγε το κουδούνι να πάει κάποια νοσοκόμα να τη βοηθήσει να σηκωθει αλλά καμια δεν έμφανίστηκε και αποφάσισε να σηκωθει μόνη της, με αποτέλεσμα να χάσει τις αισθήσεις της και να πέσει κάτω!!
Κουράγιο... το ξέρω θέλει δύναμη αλλά ξέρω πως είσαι αστείρευτη πηγή δύναμης. Σε φιλώ γλυκά! Καλό σου βράδυ!

πουαντερι είπε...

Καλησπερα σε ολους σας και σας ευχαριστω.
Θα ακουστει πολυ συνηθησμενο αλλά να ξερετε πως τα λογια σας μου δινουν κουραγιο.
Το ξερω πως ετσι ειναι τα πραγματα και πως ειναι η σωστη σειρα αυτη αλλά ειναι ακομα νωρις και δεν μπορω να το χωνεψω ρε γαμωτο.
Τον θελω ακομα κοντα μου, ας εχω δικα μου παιδια, ας εγινα 46 χρονων γαιδουρα, ας ειμαι ολοκληρη γυναικα πια και εχω την οικογενεια μου, τι να πω; ορφανη θα αισθάνομαι οταν θα τον χασω.
Ξερω οτι ο Θεος θα μου δωσει δυναμη εκεινη την ωρα.....
ας αργησει οσο γινεται περισσοτερο θελω μονο, τιποτε αλλο.
Ο πατερας μου ειναι για μενα η ΠΛΑΤΗ που ειχα για να στηριχτω και τωρα τον βλεπω αδυναμο να πιάσει απο τα κερατα την ζωη.
Αυτο με θλίβει περισσότερο απο ολα.

ΓΩΓΩ είπε...

Υπομονη δεν ξερω τι αλλο να σου ευχηθω!Και εγω φοβαμαι πολυ την αρρωστια και το θανατο για τους δικους μου ανθρωπους.το σκεφτομαι και τρελενομαι νομιζω οτι ειναι κατι που δεν θα νπορω να διαχειριστω .Κουραγιο και υπομονη!

Μάτα είπε...

Πόσο σε νοιώθω...

α ν ε μ ω ν α είπε...

κορίτσι μου... κουράγιο
οι γονείς μας έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας....
και αρρώστια τους μας λυγίζει μας κάνει παιδιά.. τρωτούς, αδύναμους φοβισμένους...
άλλα ο πατερουλης σου θα τα καταφέρει να είναι κοντά σου για πολλά χρόνια και με λαβωμένη καρδούλα..
φιλάκια

big mama είπε...

Μια μεγάλη αγκαλιά!!!!

kiki είπε...

Να του πεις ποσο τον αγαπας. Να μη φοβασαι. Και ειναι φυσιολογικο να μη μπορείς να κλάψεις. Ευχομαι να εχεις δύναμηκαι κουράγιο για όσα δύσκολα έρθουν που εύχομαι να μην έρθουν...

Maria B. είπε...

όλοι είμαστε καλεσμένοι σ'αυτόν τον χορό Μαράκι μου !! όλοι χορεύουμε στον ίδιο ρυθμό !! δεν είσαι μόνη σου, δυστυχώς περάσαν τα ανέμελα χρόνια για μας, χάνουμε ένα ένα τα στιρίγματά μας, τις πλάτες μας όπως είπες παρα πάνω!! τι μπορώ να σου πω ? μόνο να τον αγκαλιάζεις όσο μπορείς περισσότερο!!

αχτίδα είπε...

Η αγάπη μας καλή μου είναι κάτι που το νοιώθει αυτός που είναι ο αποδέκτης γιατί ξεπηδά ακόμα και μέσα απο το δέρμα μας.Δύναμη, κουράγιο, ξέρω πόσο δύσκολο είναι, το έζησα , θυμάσαι που σου το είπα σε μέιλ.Σε ΄'ολα υπάρχει και πρέπει να υπάρχει αξιοπρέπεια..ακόμα και στο θάνατο.Όταν κοιτάζω τη μαητάρα μου που έχει γίνει μια σκιά της παλιάς προσωπικότητας της λέω : δεν θέλω να γεράσω, αν μ' αγαπάς πάρε με τη κατάλληλη ώρα για να αφήσω πίσω μου μια καλή ανάλαφρη ανάμνηση και όχι κούραση και συμπόνια.Θα σε πάρω τηλέφωνο, είμαι δίπλα σου να τ9ο ξέρεις.

Ανεράιδα είπε...

Τι να πω... δεν ξέρω...Νομίζω ότι θα σε ανακουφίσει να του δείχνεις πόσο τον αγαπάς (ίσως το να του το πεις, αν δεν το συνηθίζεις, δε θα του κάνει τόσο καλό αυτή τη στιγμή, ίσως του δημιουργήσει άσχημες σκέψεις, ελπίζω να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω!). Από την αλλη, από τα λόγια σου φαίνεται πόσο πολύ νοιάζεσαι και στενοχωριέσαι, νομίζω κι εγώ ότι το βλέπει και το καταλαβαίνει. Υπομονή, εύχομαι ό,τι καλύτερο!!