Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Γιατι πρεπει ολοι οι δρομοι να εχουν ενα τελος;


Μου αρεσουν πολυ οι ξηροι καρποι και ιδιαιτερα τα σπορακια.
Μπορω να φαω ολη τη σακουλα μονη μου......
οταν λοιπον ημουν μικρη γυρω στα 5-6 δεν ηξερα πως να τα καθαρισω και τα μασουσα ολοκληρα με αποτελεσμα τις πιο πολλες φορες να πνιγομαι.
Θυμαμαι πολυ καλα σαν να ειναι τωρα, τον πατερα μου που με ανεβαζε στον λαιμο του και μου καθαριζε ενα-ενα τους ηλιοσπορους και με ταϊζε πηγαινοντας με βολτες.
Με κρατουσε ωρες εκει πανω χωρις να παραπονιεται οτι πιαστηκε ή ποναει.
Ποτε δεν μας χαλουσε χατηρι, παντα εκανε το δικο μας κεφι.
Καθε φορα που η μαμα μας ελεγε οχι σε κατι, αμεσως ο μπαμπας με φωναζε:Ελα εδω βρε "κατρουλού" τι θες;

Εχθες του μαγειρεψα το φαγητο που του αρεσει για να φαει επειδη τα φαγητα του νοσοκομειου δεν τα ετρωγε και του το πηγα ζεστο.
Με κοιταξε μεσα στα ματια και μου ειπε: Τωρα πως θα το φαω εγω; αφου τα χερια μου τρεμουν πολυ, θα μου πεφτει η μπουκια.
Αχ βρε μπαμπα, τοσα χρονια με ταϊζες εσυ τωρα ηρθε η σειρα μου.

Πολυ με πληγωσε αυτό του το βλέμμα.
Μετα το φαγητο τον εβαλα να καθησει στην πολυθρονα και του ζητησα να με αφησει να τον ξυρίσω για να νοιώσει καλυτερα, δεν εφερε καμμια αντιρηση,οτι θες εσυ κοριτσακι μου ειπε.

Εγω το μονο που θελω ειναι να σηκωθεις να τρως μονος σου και να εισαι οπως πριν  μονο αυτο θελω!
Ειναι φοβερο για εναν ανθρωπο που σκαρφαλωνε στον γερανο και έπιανε την πετρα και την έστυβε τωρα να μην μπορει ουτε να φαει μονος του.

16 σχόλια:

anthivolon είπε...

Έτσι είναι η ζωή φίλη μου καλή. Ένας κύκλος. Τώρα είναι η σειρά σου να του δώσεις, αν όχι όσα αυτός ίσως και με στερήσεις σου έδωσε μέχρι να μεγαλώσεις και να αυτονομιθείς, τουλάχιστον τόσα όσα είναι ικανά να δείξουν τη βαθειά ευγνωμοσύνη και αγάπη σου.
Φρόντισέ τον λοιπόν, δείξε του την αγάπη σου, τόλμησε να του πεις αυτά που μέχρι τώρα δεν του είπες. Τώρα φίλη μου, τώρα που έχεις την ευκαιρία να το κάνεις....

Καλή σου μέρα, τα περαστικά στον πατέρα σου.
Σε φιλώ

Ξανθή είπε...

Κάπως έτσι είναι η ζωή αλλά μην το βάζεις κάτω και κυριότερα μην του το δείχνεις!!
Εύχομαι ότι είναι καλύτερο για εκείνον πρώτα και μετά για όλους σας.

Γωγω Καλουδη είπε...

Κουραγιο.. Πιστευω απο τα ποιο δυσκολα πραγματα στη ζωη ενος παιδιου ειναι να βλεπει τους γονεις του να γερνουν.. και απο εκει που ηταν δυνατοι και λειτουργικοι να ειναι αδυναμοι, ανυμποροι.. ειναι παρα πολυ ασχημο, σε καταλαβαινω απολυτα. Μην αισθανεσαι μονη.. Προσφατα επαθε εγκεφαλικο η μητερα μου, 63 χρονων..
Υπομονη, κουραγιο και να ειμαστε ευγνωμονες που τους εχουμε ακομη ζωντανους και τους ειχαμε τοσα χρονια διπλα μας δυνατους..
Ευχομαι περαστικα να ειναι, οσο μπορουν να ειναι και πιστη στο Θεο.

Καλή σου μέρα :)

Betty's Cuisine είπε...

Έτσι είναι η ζωή, κάνει τον κύκλο της αρκεί να τον κλείνει στην ώρα του...
Κάνε υπομονή, δείξε του την αγάπη και την κατανόηση που περιμένει και που είμαι σίγουρη πως του την προσφέρεις απλόχερα...
Σου εύχομαι περαστικά...

αχτίδα είπε...

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να σε καταλαβαίνει καλύτερα απο εμένα, το ζω κάθε στιγμή εδώ και 8 χρόνια.Έφθασα σε σημείο να πω χθες οτι δεν θέλω να γεράσω και να φθάσω μέχρι αυτή την ηλικία.Όσο για το πατέρα μου ..τον θυμάμαι να λύνει ΟΛΑ μου τα προβλήματα, αρκούσε ένα τηλέφωνο και η λέξη: "μπαμπάκα μου", με κακόμαθε , μου άνοιγε δρόμους στρωμένους, πως να το ξεχάσω.

Magda^_^ είπε...

Eίναι πολύ γλυκιά αυτή η ιστορια με τα σποράκια και το φαγητό.Είναι πολύ τυχερος ο πατέρας σας που έχει εσάς για κόρη! Και είμαι σίγουρη ότι το ξέρει! Δεν ξέρω πώς θα είναι όταν οι δικοί μου γονείς μεγαλώσουν τόσο ώστε να χρειάζονται βοήθεια για απλά πράγματα,αλλά φαντάζομαι ότι αυτή είναι η φυσιολογική πορεία του ανθρώπου όσο και αν μας στενοχωρεί...
Οπότε μην λυπάστε! Σας εύχομαι τα καλύτερα :)

Anastasia's dolls είπε...

Αχ και ναξερες ποσο σε νιωθω !
Αυτο το βλεμμα που λες το εχω δει κι εγω !Εχουν περασει δεκα χρονια σχεδον απο τοτε και δεν το εχω ξεπερασει ακομα !

rena είπε...

Δυστυχώς όσο πιο καλές είναι οι στιγμές που έχεις περάσει με κάποιον τόσο μεγαλύτερος είναι ο πόνος όταν νιώθεις ότι τον χάνεις, όμως οι στιγμές αυτές είναι που δίνουν τη δύναμη για ζωή!

φουρτουνιασμενη ψυχη ( fortounata) είπε...

χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών.......

dromeas είπε...

Πριν 5 μήνες αρρώστησα, και ακόμα έχω προβλήματα υγείας.Δεν μπορούσα να περπατήσω και ακόμα τώρα έχω
πρόβλημα...και τα χέρια μου δε μπορουσα να κουνίσω,και έτρεμαν..
Εγώ που έσφηζα από ζωή!...
Και με γονείς μεγαλους και ασθενείς!
Να χαίρεσαι καλή μου που είσαι γερή
και μπορείς να τους φροντίζεις.
Ο θεός να σου δίνει αγάπη και υπομονή
Περαστικα!
Και όλα θα πάνε καλά!!
Σε χαιρετώ !

Art8sally είπε...

Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό..
Αυτό μου θύμησε.
Όντως η ζωή είναι ένας κύκλος, μην στεναχωριέσαι...
Υπάρχει αγάπη, ο πατέρας σου σας έχει κοντά του, είναι ευτυχισμένος.. Υπομονή και πολλή αγάπη τα συστατικά

πουαντερι είπε...

Καλημερα σε ολους σας!
Μην με παρεξηγητε που δεν απανταω στα σχολια σας, δεν εχω την ωρα οταν ερχομαι αλλά και την διαθεση για τιποτα.
Ομως τα διαβαζω οχι μια αλλά πολλες φορες για να παιρνω κουραγιο απο αυτα που μου λετε.
Σας ευχαριστω ρε παιδια για την συμπαρασταση ειλικρινα την εχω αναγκη.
Αχτιδα μου αυτο που ειπες εσυ το ειπα και εγω, οσο για σενα ΔΡΟΜΕΑ, τωρα καταλαβα το ονομα σου.
Εισαι πραγματικα ΔΡΟΜΕΑΣ της ζωης και σου ευχομαι μεσα απο την ψυχη μου τα καλυτερα.

Μαiρη είπε...

Μήπως όμως δεν είναι το τέλος που εμείς νομίζουμε αλλά η αρχή της πραγματικής ζωής? Φιλια πολλά!

eirini είπε...

Καλό κουράγιο Πουαντερί μου...
Πολύ στενάχωρη κατάσταση και για εσάς και για εκείνον..

καλημέρα είπε...

Καλησπέρα,
το πρώτο μου σχόλιο εδώ ετυχε να είναι σε αυτή την αναρτησή σου.
Καλή δύναμη και υπομονή. Είναι δύσκολο να βλεπεις αυτόν που σε μεγάλωσε και ήταν τόσο δυνατός να είναι πια αδύναμος, αλλα αμα μπορώ να πω κάτι, στη σειρα της ζωής όλοι το ζούμε ή θα τα ζήσουμε. Είναι τόσο δύσκολο αλλα ας είσαι δυνατή να το αντέξεις. Και δεν το λέω για να σε παρηγορήσω, αλλωστε μια ξένη και μακριά είμαι πώς θα μπορούσα, αλλα είμαι σίγουρη η αγαπη που του έχεις και του τη δείχνεις, η περιποίηση και η φροντίδα σου τον γλυκαίνουν και τον κάνουν περήφανο.
Υπάρχει μεγαλύτερη χαρα για το γονιό από το να βλέπει πόσο αληθινά τον αγαπά το παιδί του, πόσο αυτό άξια στεκεται στα πόδια του κι αν χρειαζεται στεκεται δίπλα και σε όποιον αγαπά;
Την καλησπέρα μου και τις ευχές μου.

KATERINA είπε...

τι να πω ? και γω ειχα μεγαλη αδυναμία στο μπαμπάκα μου και οταν αρρωστησε δεν μπορουσα να τον βλεπω τοσο αλλαγμενο απο κει που ηταν ενας αντρακλας μεχρι κει πανω , ειχε γινει ενα ζαρωμενο ανθρωπακι. Ευχομαι περαστικα και κουραγιο, φιλάκια