Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Το σκοτεινο μυαλο μιας μανας..............

 κάθομαι στον καναπε μου πλέκω και σκέφτομαι διαφορα.
Τι το ήθελα; Οι σκεψεις μου με κάνανε να αφήσω στην ακρη το πλεκτο και να χαθεί το βλέμμα μου στο κενό, γιατί το μυαλό μου έτρεχε με χίλια.

Εγινες μανα ε; μπράβο σου!!!!!!!!!
δεν ειναι και πολυ δύσκολο να το ταΐσεις, να αλλάξεις την πανα του οταν λερωθεί,
να το βοηθήσεις να ανέβει στην κούνια,
να κρατήσεις το χερακι του για να γράψει σωστά το γραμματάκι του στο τετράδιο της ιχνηλασίας,
να ακούσεις το πρώτο του ποίημα και να κλαις λες και σε βρηκε μεγάλο κακό...............
και η χαρά σου; τεράστια!!!!

Βλέπεις το λουλουδάκι σου να μεγαλώνει μερα με την μερα!!!
Το ντυνεις, το στολίζεις, σαν να ειναι η κούκλα σου που παίζεις μαζι της.
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς οτι δεν ειναι πιά μωρο, δεν ειναι το παιχνιδάκι σου που θα παίζεις  και θα κάνεις εσυ οτι θες μαζι του.

Ξύπνα βρε ΜΑΝΑ εχεις απέναντί σου έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο, με την δικη του σκεψη,
τα δικα του κριτήρια, την δικη του γνώμη σε θέματα που το αφορούν.
Και τοτε τρως το χαστούκι σου και συνέρχεσαι, και αρχίζεις να τρέχεις για να προλάβεις να του πεις ολα οσα θα το προστατέψουν απο τις κακοτοπιές.
Απέκτησες ξαφνικά την ανάγκη να το κλείσεις σε μια μεγάλη γυάλα αεροστεγώς.
Ποιος; εσύ που οταν ήσουν στην δικη του καρέκλα έλεγες:
Εγω δεν θα κανω αυτό,
δεν θα κάνω εκείνο,
δεν θα είμαι σαν την μανα μου που μου έλεγε οχι εδω, οχι εκει.....
δεν-δεν-δεν.
Που να ήξερα η φτωχή; αλλά βλεπεις η σοφία δεν έρχεται ετσι ξαφνικά.

Εγινες 15 χρονων, ενας σπουδαιος σταθμος στην ζωη σου.............
εγω πρεπει να εχω τα ματια μου και τα αυτιά μου ορθάνοιχτα,
μήπως και λοξοδρομήσεις,
μηπως και σε κοροϊδέψουν,
μηπως και σε πληγώσουν.......μηπως αυτο, μηπως εκεινο.
ΜΗΠΩΣ ομως το πιο σωστο ειναι να το αφησω να κανει τα λαθη του;
άλλωστε και εγω μεσα απο λάθη μου έγινα "σοφη" και εφτασα εδω που ειμαι σημερα.
Θελω να ειμαι μια μανα εξελιγμένη,
μια μανα που δεν θα φοβάται να με ρωτησει κατι,
που δεν θα αναγκαστεί να μου πει ψεματα για την κοπάνα στο σχολείο,
που θα τρέξει ολο χαρα να μου διηγηθεί το πρωτο του φλερτ....
που δεν θα  ντρέπεται να ανοίξει καθε ειδους συζήτηση μαζι μου,
θα τρέχει να μου πει τα νεα της ημερας του χωρις να κρύψει τιποτα,
μια μανα-τοίχος που θα ακουμπήσει επάνω του οταν θα δυσκολευτεί, θα πληγωθεί, θα κλάψει για τον πρωτο του χαμενο ερωτα, θα χαρεί για την πρώτη του νικη.
Θελω να ειμαι η καλη και ξηγημένη μανα του,
οχι φιλη του ομως, δεν θελω να ειμαι φιλαράκι του άλλωστε εχει πολλά και θα κανει περισσότερα φιλαράκια στην ζωη του.
Είμαι στην άλλη καρέκλα πια, και απο την αγωνία μου αν θα το εφοδιάσω σωστά ξέχασα να αλλάξω θέση για να μπορέσω να το καταλάβω καλύτερα.
Εκανα το πρωτο μου ολίσθημα.........και δεν ντρεπομαι να το πω, θα απολογηθώ εδω σε σας.
Αντι να προσπαθήσω να καταλαβω αυτο που μου ελεγε, απλα εγω η χαζή, έστρεψα το δαχτυλο μου και κουνώντας το με ύφος τρανού ξερόλα αρχισα να του απαγορεύω διαφορα και να του λεω ολο στόμφο οχι σ'αυτο, οχι σε κεινο, ΟΧΙ-ΟΧΙ- ΟΧΙ.
 Δεν προσπάθησα καν να τον καταλάβω, δεν σκέφτηκα ουτε μια στιγμη οτι ειναι πια εφηβος, και το αιμα του βραζει, οι ορμονες του παιζουν τρελο χορο, και εχει  αναγκη  να μου δειξει οτι ειναι πια μεγαλος και υπαρχει και αυτος μεσα στο σπίτι.
Το μεγαλο μου λαθος,
γιατι κινδυνεύω να τον χάσω απο κοντα μου κάνοντας τέτοια λαθη,
κινδυνεύω να μην τρέξει σε μενα οταν θα χρειαστεί καποιον να ακουμπήσει και να πει τον πονο του.

Λοιπον, οταν εισαι γονιός εχεις υποχρέωση να εισαι παντα οπλισμένος με τεράστια υπομονή, να εισαι ικανος οχι μονο να μιλάς αλλά και να ακούς,
να καταπίνεις τις φοβίες σου, τις αγωνίες σου και να φοράς παντα την μασκα της ηρεμίας και της ήσυχης μανας που θα δείχνει σίγουρη και περήφανη για το δικο της παιδι.
Το φιδι που σε τρωει απο μεσα σου μην το βγάλεις πότε προς τα εξω.
Οτι σε απασχολεί, κρατα το για τον εαυτο σου, ποτε μην του το μεταφέρεις, γιατι ναι ειναι πια έφηβος, αρχισε να μεγαλώνει ΑΛΛΑ δεν παύει να ειναι το παιδι σου που θα αντιδράσει ανάποδα σε καθε σου ΟΧΙ, ή ΔΕΝ. Σε καθε απαγορεύεται δικο σου θα εχει την αναγκη να δοκιμάσει το όριό σου.
Γιαυτό μανουλα καλη πρόσεχε!!!!!!!!!!!!!
Σε καθε του βημα να εισαι πότε διπλα του και πότε απο πισω του, αστο να κανει τα δικα του λαθη, αστο να σου δείξει ποσο πολύ αξίζει και ξερει, δώστου χώρο να ελιχθεί και να κινηθεί άνετα, φροντίζοντας παντα διακριτικά και απο απόσταση εσυ να ειναι τα λαθη του οσο γινεται πιο μικρα και ανώδυνα, να ειναι τα χαστούκια του που θα φαει και αυτος απο την ζωη οσο γίνεται πιο μαλακά.
Μην ξεχνάμε οτι ναι! ειναι τα παιδιά μας αλλά δεν ειναι τα κτήματά μας.

Αντε μωρε σας ζάλισα σημερα ε;
Τι να κανω ομως και εγω η δόλια μανα; εχω τις ανησυχίες μου.
Εξάλλου αν δεν πάθεις πως θα μάθεις; ε;! και εγω σιγα-σιγα μαθαίνω.
Ελπιζω ύστερα απο πολλα χρονια να λενε τα παιδιά μου οτι είχανε μια καλη μαμα και  εύχομαι και σε ολες τις μαμάδες το ιδιο.

18 σχόλια:

Νίκη είπε...

ΠΟΙΑ ΜΆΝΑ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΤΙΣ ΊΔΙΕΣ ΑΝΗΣΥΧΊΕΣ;;
Κανείς δεν μας είχε πει ,όταν τα φέραμε στον κόσμο, ότι πρεπει να γίνουμε πρωτα γιατροί, υστερα δασκαλοι και ψυχολόγοι -και μάλιστα καλοί- για να τα μεγαλώσουμε, κι αν τα παιδιά είναι περισσότερα από ένα να είμαστε κι οι καλύτεροι διπλωμάτες...
Όσα έκαναν οι δικοί μας γονείς κι εμείς λέγαμε "ποτέ" ,να τα τώρα όλα μπροστά μας τα φέρνει η ζωή ,έτσι για να μας βλέπει και να κρυφογελάει...
Δε γίνεται να μην κανουμε καθόλου λάθη, τουλάχιστον ας τα κάνουμε με αγάπη, θα το νιώσουν σίγουρα!
ΚΟΥΡΑΓΙΟ!...

Leviathan είπε...

Υπέροχο το κείμενό σου...αληθινό...να σαι καλά...καλό Σαββατοκύριακο :)

πουαντερι είπε...

Ειναι ομως αδικο, γιατι εμεις φοιτούμε σε πολλους κλαδους και δεν μπορουμε ουτε διπλωμα να πάρουμε.
Μεγαλο σχολειο η ανατροφή των παιδιων και ποτέ δεν ξερεις τι κανεις σωστά.
Σε ευχαριστω!

elena είπε...

Δυστυχώς η Ελληνίδα μάνα εχει πολλά να μάθει πανω στο θέμα της "γυάλας". Είναι δύσκολη η μετάβαση απο την παιδική ηλικία που ειμαστε οι θεοί τους, στην εφηβική που δε θελουν ουτε να μας δουν! Και πάλι μας χρειάζονται, αλλα με διαφορετικό τρόπο.Οπως είπες, θελει υπομονή. Υπομονή μανούλα!

zacharenia είπε...

Μαράκι,
καλή μου φίλη ,
δεν έχω λόγια να γράψω!!!!!!!
Δάκρυα έτρεξαν απο τα μάτια μου !!!
και δεν έχω φωνή !!!
Σε Ευχαριστώ ♥

πουαντερι είπε...

Γιαυτο γινομαι εγω η φωνη σου.............

Βαλάντη Λακούτση είπε...

καλημέρα σε όλους κορίτσια, ναι το ξέρω είναι 12 η ώρα, αλλά τώρα με ψιλοάφησε το στομάχι μου, τελικά όταν θα κάνω και εγώ μωρό θα έχω μια έμπειρη φίλη να με συμβουλεύει!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! η πείρα τελικά μεγάλο πτυχίο

Ρένα είπε...

Γλυκιά μου πουαντερί πόσο σε νοιώθω!!!!νάξερες!!Ένα έχω να σου πώ μην τρελλαίνεσαι!!Καλά κάνεις και ανησυχείς καλά κάνεις και αγωνιάς είσαι μάνα και ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις!!Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές που φτάνομαι στο σημείο να τους φωνάζουμε και να απειλούμε απο φόβο μήπως τους συμβεί κάτι κακό, έρχεται αυτό το απίστευτο ένστικτο που έχουμε όλες οι γυναίκες και μας λέει ;<> Γιαυτό άλλωστε προβληματίστηκες.Μόνη σου θα βρείς ποιο είναι το όριο και μέχρι που μπορείς να φτάσεις.Σίγουρα όμως δεν είναι λάθος να ανησυχείς .Όλες ανησυχούμε ...και πολύ καλά κάνουμε!!!!Πολλά φιλιά!!!!!

Τζίνα είπε...

Δεν υπάρχει γονιός που να μην εχει κάνει τα λάθη του. Έχω ζητήσει πολλές φορές συγνώμη από τα παιδιά μου για κάποια έντονη συμπεριφορά μου που τα αδίκησε. Τα παιδιά συγχωρούν εύκολα όταν διακρίνουν ειλικρίνεια στα λόγια μας. Είμαι σίγουρη πως όταν μεγαλώσουν τα παιδιά σου θα λένε πως έχουν την καλύτερη μάνα του κόσμου :)

μπλεγμένο κουβάρι είπε...

Πέρασες το πρώτο σοκ? Καλως ήρθες στο club!! Μην ανησυχείς όμως γιατί σύντομα θα είστε όπως και πριν. Τα παιδιά καταλαβαίνουν πως δεν είμαστε αλάνθαστες, πως είμαστε κι εμείς άνθρωποι και πως έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε λάθη αλλά και να τα παραδεχόμαστε! Υπομονή πολλή και γερό στομάχι θέλει...
Αυτά από την κατά δύο(νομίζω) χρόνια πιο έμπειρη μάνα! χα χα!!!

Marina είπε...

Είμαι μητέρα ΔΥΟ εφήβων!!! Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό;;;
Ευτυχώς η μεγάλη μου τείνει προς το τέλος της εφηβικής της ζωής και συννενοούμαστε τελευταία κάπως καλύτερα...
Ξέρεις πιο είναι το συμπέρασμά μου ως τώρα; Χρειάζεται ΑΠΕΙΡΗ υπομονή, ΑΠΕΙΡΗ αγάπη και πολλές φορές υποχωρητικότητα! Να μιλάς πάντα χωρίς να υψώνεις τη φωνή γιατί αλλιώς έχεις χάσει το παιχνίδι. Βλέπεις αυτά κοιτάνε να μας επιβληθούν, πρώτα φωνάζοντας και τα χάνουν όταν εμείς τους μιλάμε ήρεμα!!! Διαπίστωσα ότι τίποτα απ'ότι της έλεγα όλα αυτά τα χρόνια της εφηβίας της δεν πήγε χαμένο! Και όταν μου έλεγε "άσε με ήσυχη, δε θέλω να μιλήσουμε" εγώ της απαντούσα "εντάξει αλλά να ξέρεις ότι σε αγαπώ και ότι χρειαστείς είμαι εδώ για πάντα"! Αυτό το "σ'αγαπώ" το εισπράτω σήμερα!!! Τίποτα απ'ότι έχω πει όλα αυτά τα χρόνια δεν πήγε χαμένο!
Υπομονή λοιπόν και μη σε παίρνει από κάτω...

Table Rouge είπε...

Και τώρα που το λουλουδάκι σου είναι στην εφηβεία, και αύριο που θα είναι ενήλικη, και όταν παντρευτεί, και όταν γίνει μάνα πάντα θα το νιώθεις σαν το μικρό σου λουλουδάκι και θα φοβάσαι μην στο πληγώσουν. Αυτό δείχνει ότι είσαι καλή μάνα, μην έχεις αμφιβολίες. Εγώ την έπιασα και της μίλησα της είπα ακριβώς πως νιώθω ότι δεν είμαι Θεός, ότι μπορεί και εγώ να κάνω λάθη ότι φοβάμαι για εκείνη και νομίζω ότι κατάφερα να έχουμε μια πολύ καλή σχέση. Δεν ξέρω αν σε βοηθάει αυτό. Ο αμοιβαίος σεβασμός και εμπιστοσύνη νομίζω ότι χτίζουν μια πολύ όμορφη σχέση. Να είσαι καλά!!

ΕΛΕΝΑ είπε...

Θα σου παραθέσω κάτι που διάβασα και με συγκίνησε πολύ

στα 4 : Η μανούλα μου ξέρει τα πάντα!
στα 8 : Η μαμά μου ξέρει πάρα πολλά!
στα 12: Μήπως ξέρει η μαμά;
στα 14: Η μαμά δεν ξέρει τίποτα!
στα 16: H μαμά είναι άσχετη!
στα 18: Η μαμά είναι παλαιών αρχών!
στα 30: Πριν αποφασίσουμε ας ρωτήσουμε τη μαμά!
στα 45: Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε η μαμά γιʼαυτό!
στα 75: Μακάρι να είχα την μανούλα μου να μου πει τι να κάνω. Αυτή ήξερε τα πάντα!

Κύκλος είναι όλα στην ζωή!
Και μέσα από τα λάθη μας, όλο και κάτι μαθαίνουμε.
Φιλιά, καλό βράδυ!

Vassiliki είπε...

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο απ' το να συνειδητοποιείς τα λάθη και τις ελλείψεις σου. Γι' αυτό και είσαι τόσο ΚΑΛΗ ΜΑΜΑ!!! Άλλωστε... ουδείς "άσφαλτος" (για να χαμογελάσουμε και λίγο).

fantaizi είπε...

Ρε φιλεναδιο ενα θα σου πω(δεν εισαι η μονη που τα σκεφτεσε αυτα και εχεισ ολεσ αυτεσ τησ ανησιχιεσκαι τησς φοβιες .Να ξερεις ειμαι σιγουρη τα παιδια σου εχουν την καλυτερη μανα θα πουν.Πολλα φιλια

[handmade+art] x2 είπε...

ειναι νομιζω απο τις πιο καλες και αληθινες αναρτησεις που εχω διαβασει!εγινες η φωνη μας,η σκεψη μας και η καρδια μας.....misirlou

mary's crafts είπε...

Γλυκια μου Μαρια!!!!!!!!
Εκει που εισουν ειμουνα.........
κι εκει που ειμαι θα΄ρθεις!!!!!!!
Τα εχω περασει αυτα σαν μανα δυο αγοριων 23 και 25 ετων!!!!!
Εχεις απολυτο δικιο σε οσα μας γραφεις!!!!
Θελει μεγαλη υπομονη η εφηβεια!!!!!!
Προσπαθεια θελει να ειμαστε κοντα τους, να μας εμπιστευονται και προπαντως να μην μας φοβουνται!!!!!!
Τοτε μπορω να πω οτι κατι πετυχαμε!
Υπεροχη η αναρτηση σου!!!! Με ταξιδεψες λιγα χρονια πριν!!!!!!!
Τοτε που σκεπτομουνα κι εγω οπως κι εσυ!!!!!!!!
Φιλια πολλα!!!!!

alexia είπε...

Διαβαζοντας τις σκεψεις σου ήταν σα να κοιτουσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη!!!!Και ειμαι σιγουρη οτι δεν ειμαι η μοναδική...
Σ'ευχαριστω που μ'εκανες να κοιταξω μέσα μου...
Αλεξια μητερα της 9χρονης Ιωαννας,της 7χρονης Αννας και του 7μηνων μπέμπη.