Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Θυμαμαι...........

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο πριν μερες επεσα επανω σε μια αναφορά στην αφεντομουτσουναρα μου που με εκανε να δακρυσω.........να ξαναδακρυσω.....και ετσι απλά ξαναθυμήθηκα τον λόγο ύπαρξης αυτου του blog.

Μια αναφορά απο την ποιο γλυκια "γιαγιά"......
.Θυμαμαι τις ατέλειωτες ώρες στο τηλεφωνο τα βράδια, αυτα τα ωραια βραδια μας που μονο εμεις οι δυο ξεραμε να κανουμε τοσο ομορφα.......
θυμαμαι μιά βραδιά που παραλίγο να με κανεις να ερθω στην πορτα σου, γιατι ειχες πνιγει απο τα γέλια μας.....

Κώστα θυμαμαι που έντρομη ενα βραδυ ζητησα την βοηθεια σου για το χάος που ειχα προκαλέσει απο την αμάθεια μου στα ιντερνετικα τερτίπια....
αργότερα εγινα σοφός και εδινα και συμβουλές σε αλλους.....
ποσες επισκέψεις κατ,οίκον εχω κανει για να στησω τα νέα μπλοκοσπιτακια τους;....

θυμαμαι ενα πρωινό που κτυπάει το τηλέφωνο και μιά φωνή μου λέει:
ειμαι η Λούρδη δεν με ξέρεις αλλά εχω αφησει κάτι γιά σενα εδω......
από τότε εγιναν οι αγαπημένες μου βελόνες οι ξυλινες.......
θυμαμαι την αχτιδα μας που μολις ανοιξε η πόρτα της μιά τεράστια αγκαλιά με περιμενε.....ο Δημητρης της πάντως κάνει τον ωραιότερο καφε.....Χρυσούλα μου λείπεις βρε θηρίο.......

θυμαμαι το ποιο γλυκό παιδι του διαδικτύου την Αλεξανδρα μας, πολλοί οι καφεδες που ήπιαμε κάθε φορά που έρχεσαι Αθήνα.........

θυμάμαι το ύφος της Μιλού οταν άνοιξα το πακετο σου ριρί μου και μυρισε στο χάρτινο πατρόν τον ΤΟΜΜΥ....

θυμάμαι τις δύσκολες ωρες μου που μοιράστηκα τον πόνο μου μαζι σας και ήσασταν εδω όλοι να μου τον απαλύνετε
 (όσο μπορει να απαλύνει ενας χαμός αγαπημενου), μα όμως κανατε καλη δουλεια να το ξερετε......

μου χάρισε πολλες -πολλές  χαρές, μα και  αρκετές λύπες και απογοητεύσεις ετουτο το παραθυρο που αργότερα εγινε πόρτα.

Πόρτα ορθάνοικτη σε ολους.

Και το σπουδαιότερο;! μου χάρισε δυο υπέροχες φίλες.....τι λέω μωρέ ΟΧΙ φίλες, αδερφές.
Μοιράστηκα μαζί τους και μοιράζομαι ακομη τα πάντα, εκει ειναι οταν θέλω να κλάψω, να χαρώ, να ζητήσω βοήθεια, να μιλήσω απλα σε κάποιον.....και το ωραιότερο της υπόθεσης ειναι οτι την μία δεν την εχω γνωρισει από κοντά ακόμη......
Εύα μου, Ζαχαρένια μου σας ευχαριστώ πολύ που εισαστε στην ζωη μου!!!!!!

Ευχαριστώ πολύ και ολους εσας που γνώρισα και ο κάθε ένας σας μου έδωσε ενα μάθημα ζωής.
Εμαθα να ξεχωρίζω ανθρώπους, συμπεριφορές,
έμαθα να ξεχωρίζω τον λόγο που με πλησιαζει κάποιος,
έμαθα οτι υπάρχουν λογής-λογής άνθρωποι και άνθρωποι......
έμαθα οτι τελικά δεν αξίζει καθόλου το περιτύλιγμα σε ένα πακέτο αλλά το περιεχόμενο.
Εισέπραξα όμως και πολλή πολλή αγάπη, που ακόμη και τώρα σε δύσκολους καιρούς για ολους μας υπαρχει ακόμη το χαμόγελο.


Ξέρω οτι εχω κάνει πολύ αραιές πιά τις αναρτησεις μου, αλλά είπαμε ε;!
ΕΓΙΝΑ ΣΟΦΟΣ και έμαθα οτι το καλό τα πράγμα αργεί. 
Δεν εχω κάτι άλλο να σας πω, αυτά μόνο.
 Ενοιωσα την ανάγκη να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ βρε παιδιά!!!!!!





11 σχόλια:

Marina είπε...

Το ίδιο νιώθω και εγώ για κάποιες μπλογκοφίλες μου! Και ένα χαμόγελο έρχεται στα χείλη μου όταν ακούω τις άλλες -τις "απέξω"- να μου λένε ότι το διαδύκτιο είναι σχεδόν...διαβολικό και μόνο ψευτιά επικρατεί εκεί μεσα ενώ εγώ έχω γνωρίσει την πραγματική ψευτιά γύρω μου!
Ας κρατήσουμε τα καλά του ίντερνετ και μαζι τους καλούς ανθρώπους που βολτάρουν, σαν και εμάς, μέσα σ'αυτό!
Καλή βδομάδα!!!

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

Ολες οι σχέσεις μοιάζουν...
Και αυτές που μοιραζόμαστε εδώ και οι άλλες.
Είναι που θυμήθηκα τον "ΜΟΝΟΧΆΡΤΖΗ" με τα γραφόμενα σου.
Είναι που δεν ξεχνώ το γέλιο και την αισιοδοξία σου τότε που είχαν αρχίσει τα πράγματα να γίνονται δύσκολα. Τότε που ήθελες να τρέξεις σε κάποια στιγμή που μοιραστήκαμε και ας ήταν οδυνηρό να διαβείς αυτό το κατώφλι.
Γιατί σήμερα συγκινήθηκα;
Και γέλασα!!!
Θυμάσαι τα πλεκτά για ειδικές στιγμές;
Να ξέρεις πως είσαι από τις πρώτες που συνάντησα...και τα λόγια σου με έκαναν να νοιώθω χαρά που εύχομαι να την έχεις στην πολλοστή φορά!

Να είσαστε καλά όλοι!!















































rena είπε...

Πουαντερί μου για μένα είσαι μια από τις δασκάλες του είδους γιατί σε βρήκα εδώ όταν ήρθα στη γειτονιά σας που με δεχτήκατε με ανοιχτές αγκάλες ομολογώ!
Το ίδιο και όλα αυτά τα ονόματα που προανάφερες,είσαστε καλοί δάσκαλοι με μια μεγάλη αγκαλιά και πολύ γνώση!!
Μετά έπρεπε κι εγώ να κάνω το ίδιο για άλλους πιο καινούργιους,αφού πήρα, έπρεπε και να δώσω έτσι με μάθατε και σας ευχαριστώ γι αυτό!!!!!
Ευχαριστώ που σας έχω,θα ήθελα όμως εσένα ειδικά να σε έχω περισσότερο γιατί λείπεις περισσότερο!!!!
Καλή χρονιά στα παιδιά σου!!!
Καλό φθινόπωρο!!!
Φιλάκια πολλά!!!!

πουαντερι είπε...

Μαρίνα μου ετσι ακριβως ειναι οπως τα λες......ενα γλυκο κρυφο χαμόγελο μου φευγει και εμενα.
άλλωστε ετσι δεν ειναι ολες οι γειτονιες;
με τους διαφορετικούς ανακατωμενους ανθρώπους;!
Να είσαι παντα καλά κρητικοπουλα μου.

πουαντερι είπε...

Είχε την τέντα ξομπλιαστή
η βάρκα του καμπούρη Αντρέα.
Γυρμένος πλάι στην κουπαστή
ονείρατα έβλεπεν ωραία.

Η Κατερίνα κι η Ζωή,
τ’ Αντιγονάκι κι η Ζηνοβία.
Ω, τι χαρούμενη ζωή!
Χτυπάς, φτωχή καρδιά, με βία.

Τα μεσημέρια τα ζεστά
τη βάρκα παίρνανε τ’ Αντρέα
για να τις πάει στ’ ανοιχτά
όλες μαζί, τρελή παρέα.

Ήρθ’ ο χειμώνας ο κακός
και σκόρπισε η τρελή παρέα
Και σένα βήχας μυστικός
σ’ έριξε χάμω, μπάρμπα Αντρέα.

Αντιγονακι μου για σενα.

πουαντερι είπε...

Ρένα ακομη η κορη μου εχει το κερακι που εφτιαξε με το αλατι......της εδωσες καλό σκουντημα να ξεκινησει.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΡΑΤΣΟΥ είπε...

Είσουν η πρώτη που με δυο λόγια, περσι, στο ξεκίνημα μου , μου εδωσες σωστες οδηγίες και επλεξα παπουτσάκια για το σπίτι. Οδηγιες χωρίς το υφος της ξερόλας που εχουν άλλες γιαυτό και τα παπουτσάκια γιναν τελεια και επλεξα και για τις φίλες της κόρης μου.

fantaizi είπε...

Μαρια μου καλημερα.Ναι αυτο το παραθυρο εχει γινει για μενα η πιο γλυκια καθημερινη μου συνηθια παροτι υπολιτουργη ο υπολ μου.Χαρηκα παρα πολυ οταν σε γνωρισα εστω και απο δω και λυπηθηκα αφανταστα οταν..........η πατατα ειχε γινει.Δεν ειμαι καλη στα λογια αυτο που μπορω να πω ειναι να εισαι παντα καλα και μακαρι να σε γνωρισω απο κοντα!Πολλα φιλια!

Georgia είπε...

Καλημέρα σου.Είναι τέλεια αυτά που γράφεις.Πιστεύω ότι έχει πολλά ο κόσμος να μοιραστεί.Απλά δεν μπορείς αυτές τις εποχές να καταλάβεις τι είναι ο δίπλα σου.Είμαι η ΓΕΩΡΓΊΑ απο Πειραιά που δεν έχουμε συναντηθεί ακόμα.!!!

Georgia είπε...

Χαρούμενα λόγια και μεγάλες αλήθειες.Πουαντερι μου ειμαι η Γεωργια απο Πειραια και τι κρίμα δεν έχουμε βρεθεί ακόμα.Εύχομαι να σε γνωρίσω κι απο κοντά.

creationsbyeve είπε...

φιλενάδα!!!! έγραψες πάλι!!! θυμάμαι την πρώτη φορά που έπεσα στο μπλογκ σου..... και απο κει.....μια φιλία πραγματική γεννήθηκε!!!!μπορεί να μην βρισκόμαστε συχνά, να μην τα λέμε συχνά, αλλά οι καρδιές μας επικοινωνούν!!σ'αγαπώ βρε!