Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

.......σαν παιδί μου


Πάνε δυο χρόνια που εχω να γραψω και ομολογώ πως δεν το ειχα καταλάβει οτι πέρασε τοσος καιρός.
Εδω μεσα ειναι το σπιτι μου, η ζωη μου, οι δημιουργίες μου.οι λύπες και οι χαρες που ολα αυτα τα χρονια μοιραζόμουν απλοχερα.
Καποια στιγμη με απογοήτευσαν οι ανθρωποι και σκέφτηκα να το κλείσω
και να μην ξανα γραψω τιποτα πια.
Αλλά αυτο εδω ειναι το σπιτι μου......και οτι και να γινει δεν κλείνεις ποτέ το σπιτι σου.
Ισως κλείνεις την πορτα σε οσους σου χαλανε την διάθεση
αλλά υπάρχουν και οι αγαπημενοι φιλοι που μοιράστηκα μαζι τους τα παντα.

Ψάχνοντας κατι λοιπον εδω μεσα
έπεσα σε μια παλια μου ανάρτηση
που με εκανε να τα σκεφτώ ολα αυτα
και δεν σας κρύβω οτι δάκρυσα διαβάζοντας σελιδα-σελιδα ολες αυτες τις υπέροχες στιγμες που μοιραστήκαμε εδω μεσα.

Ετσι σιγά-σιγά θα πάρω την μαγικη μου σκουπα και θα τραβήξω ολες τις αράχνες, θα καθαρίσω και θα στολίσω το σπιτικό μου, θα ψήσω το πιο μυρωδάτο κεικ

φορώντας το καλο μου φουστάνι θα ειμαι στην πορτα και κρατώντας τις βελόνες μου θα σας υποδεχθώ ολο αγαπη, νοσταλγία και χαρα να τα πουμε........και σας υπόσχομαι οτι θα τα λεμε πιο συχνα πιά.
Ξερω-ξέρω και τοτε την ιδια υπόσχεση σας ειχα δώσει αλλά αυτη την φορά θα την κρατησω να εισαστε σιγουροι.
Σας δίνω μια μεγαλη αγκαλια και πολλά φιλιά μεχρι την επομενη συνάντησή μας.
Πολλά φιλιά στα μαγουλάκια της Ζαχαρης  που περιμένω να μου κανει ποδαρικό ...ξερει αυτη!!!!!!