Το κραταω σαν φυλαχτο.Ειναι το πρωτο παιχνιδι που μου εφερε ο μπαμπας οταν ημουνα μωρο ακομα και λεει η μανα μου οτι μολις το ειδα ελαμπα απο χαρα, μονο που δεν ξερω ελαμπα γιατι ειδα το γατακι ή μηπως γιατι ειδα τον πατερα μου που του εχω αδυναμια;
Ποιος ξερει;;;;;
Ο πατερας στο σπιτι ηταν μονο το βραδυ και δεν τον βλεπαμε πολυ,οπως τωρα τα παιδια μου τον πατερα τους μονο που εμεις τοτε δεν ειχαμε υποκαταστατα να γεμιζουν το κενο παρα μονο τα πεντοβολα με τις φιλες στον δρομο και στα πολυ χαι μας την αμπαριζα.
Τωρα τα δικα μας παιδια μερικες φορες δεν καταλαβαινουν καν την απουσια του πατερα γιατι εχουν αποροφηθει απο το play station
Αλλοι καιροι αλλες συνηθειες....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου