Ειχε σαν θεμα τα ξεχασμενα παιχνιδια της αλανας και της εποχης που τα παιδια μάτωναν γονατα παίζοντας στον δρομο και οχι μεσα σε 4 τοιχους....
Το προαύλιο έμοιαζε με λουνα-παρκ.
Ολοι (παιδια, δασκαλοι και γονεις) παιξαμε με την ψυχη μας.
Ενα μεγαλο "καράβι"(το πανό που βλεπετε) με πανιά ,τα μπαλονια θα ταξιδευε για το αγνωστο κουβαλώντας στο καταστρωμα του ολες τις ευχες των παιδιων γραμμένες με σπρευ.
Μετα απο τραγουδια και γελια αφησαμε το καραβι να φυγει και πραγματι ανέβηκε ψηλα..... μεχρι που χαθηκε απο τα ματια μας.
Ηταν ενα συναισθημα ανακατεμενο (χαρα,λυπη,δακρυα συγκίνησης) απο ολους μας.
Πιο περα ειχαμε τα παιδια της εκτης ταξης να ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΚΛΑΜΑΤΑ.
Συγκινηθήκαμε και εμεις μαζι τους παρολο που τους λεγαμε οτι οι περισσότεροι θα βρεθούν στο ιδιο γυμνάσιο.
Ισως να εκλαιγαν συνειδητοποιώντας οτι μια εποχη ξενοιασιάς τέλειωσε.
Οπως και ναχει ευχομαι καλη προοδο σε ολα τα παιδια, καλο καλοκαιρι και ενα μεγαλο μπραβο στους δασκαλους τους που τα βοηθησαν να τα ετοιμασουν ολα αυτα.
2 σχόλια:
Ομορφες στιγμές!! και τί μου θυμίζουν!!
Νασαι καλά να τις θυμάσαι πολλά πολλά χρόνια!!
Σακη ευχαριστω! καλωσόρισες!!!!!!!!
Δημοσίευση σχολίου